Er is een plek waar veel ondernemers jarenlang in blijven hangen. En ik heb het niet over een crisis of complete chaos. Nee. Dit is nog veel gevaarlijker.
Het is die 5,5. Misschien net aan een 6.
Je relatie is niet dramatisch slecht, maar je mist wel verbinding. Je gezondheid is niet naar de klote, maar je voelt je ook niet echt fit, scherp en energiek. Je business draait, maar jij bent nog steeds veel te belangrijk in alles wat er gebeurt.
Je werkt keihard, de hele week. En dan is het vrijdagmiddag, je kijkt terug en denkt: ik heb wel een hoop gedaan. Maar wat heb ik eigenlijk gedaan? Ben ik echt vooruitgekomen? Of sta ik gewoon weer waar ik maandag begon?
En precies daar zit het verraderlijke. Als iets een 2 of een 3 is, dan kom je meestal wel in beweging. Maar een 5,5?
Een 5,5 is comfortabel genoeg om te blijven doen wat je doet. Maar pijnlijk genoeg om erover te blijven klagen.
Dat noemen we terminale middelmatigheid. Langzaam ben je gewend geraakt aan een leven, een bedrijf, een relatie of een manier van werken die eigenlijk niet meer klopt. En deze blog gaat over hoe je daar zelf uit stapt vóórdat het leven, je partner, je lijf, je team of je accountant dat voor je doen.
Luister je liever dan dat je leest? Dit onderwerp hebben we ook als podcast opgenomen. Die kun je hieronder beluisteren.
Waarom blijf je rondjes draaien?
Het is maandagochtend. Je opent je laptop, kijkt naar je agenda en denkt: deze week ga ik echt zorgen dat ik weer in control kom.
Het eerste half uurtje gaat nog goed. Dan belt de eerste klant. Dan komt de eerste medewerker met een vraag. Komt er weer wat tussendoor. En voor je het weet is het weer vrijdag. Je bent niet lui geweest, je hebt juist veel gedaan. Maar je staat gewoon weer terug bij punt A.
Een beetje zoals een hond die zijn eigen staart achterna rent. Heel veel beweging, heel druk. Het voelt zelfs best goed. Maar er is geen echte vooruitgang.
Een hond kan daar niks aan doen, het is een hond. Maar jij bent geen hond. Jij kunt vertragen, reflecteren, zien: wacht eens even, dit doe ik nu voor de vierde, zesde keer op dezelfde manier, met steeds hetzelfde resultaat.
Alleen zien dat je in een cirkel draait, is nog niet hetzelfde als eruit stappen. Want die cirkel heeft een functie. Hij geeft comfort, voorspelbaarheid, controle. Je weet wat je hebt.
Als dat oude patroon je niks meer opleverde, was je er al lang mee gestopt.
Het levert je nog iets op. Al is het maar het vermijden van ongemak en verandering. Sta daar maar even voor stil. Als je herkent dat je rondjes draait, sta dan open voor de mogelijkheid dat je dat blijft doen omdat het een voordeel voor je heeft. Hoe naar dat ook klinkt.
Wat kost het je als je dit nog een jaar zo laat?
Laat ik je een voorbeeld geven. Ik noem hem Pieter, niet zijn echte naam. Een ondernemer met wie ik al een tijdje in 1-op-1 coaching werk. Goede kerel, vakinhoudelijk sterk, mooi bedrijf opgebouwd. Een mannetje of 15, 16. Een paar mensen binnen, een grotere ploeg buiten.
Laatst zaten we weer in een sessie. En na een paar minuten merkte ik iets bij mezelf op: een soort déjà vu. Dit gesprek hadden we al eerder gehad. Vaker zelfs, in de anderhalf jaar daarvoor.
Pieter vertelde weer eens dat hij druk was. Geen tijd, chaos, avonden, weekenden, alles zelf moeten fixen. En het mooie is: hij wist ook precies waar de oplossing zat. "John, als ik twee goede monteurs extra had voor buiten en een goede werkvoorbereider erbij dan zou me dat enorm schelen."
Maar, zei hij erachteraan: "Goede monteurs zijn in onze regio gewoon niet te vinden. En een goede werkvoorbereider al helemaal niet."
Fantastische, kogelvrije excuses om vooral niets te hoeven veranderen.
En dus schetste ik hem zijn ongewenste, geprogrammeerde toekomst. De toekomst waar hij op afstevent als er niks verandert. "Pieter, als jij dit blijft geloven en blijft doen, dan weet je precies waar je over een jaar, twee jaar, drie jaar staat. Nog steeds druk. Nog steeds 's avonds aan het werk. Nog steeds zeuren dat goede mensen niet te vinden zijn. Nog steeds niet misbaar genoeg in je eigen bedrijf."
En dan mis je dus nog steeds veel te veel van je leven.
Toen ik hem vroeg welk cijfer hij zijn business en zijn leven gaf, was het geen 3. Maar ook geen 8,5, waar we natuurlijk naar streven, op ieder vlak. Het zat ergens tussen die 5,5 en die 6,5. Zeer matig. Niet kapot, maar ook absoluut geen plek waarvan je zegt: hier heb ik voor gewerkt, hier ben ik trots op.
En zo sluipt het erin. Niet door één grote slechte keuze, maar door honderden, misschien wel duizenden kleine momenten waarop je dacht: dat valt wel mee. En ja, het valt vaak ook wel mee. Dat is nou precies het probleem.
Voor wie is dit níét bedoeld?
Even eerlijk: deze blogpost is niet voor iedereen.
Niet voor de ondernemer die zegt: "Bij mij valt het eigenlijk allemaal wel mee." Want dat is precies de zin waarmee je je eigen cirkel in stand houdt. Mijn gezondheid, valt mee. Mijn relatie, valt mee. Mijn agenda, mijn team, mijn rol in het bedrijf: het valt allemaal wel mee. En ondertussen weet je donders goed dat het niet klopt.
En het is ook niet voor de ondernemer die zijn excuses heilig blijft verklaren. "Zo werkt het nou eenmaal in mijn branche." "Goede mensen zijn gewoon niet te vinden." "Ik heb nou eenmaal geen tijd." "Bij ons is het echt anders."
Dat kan allemaal waar zijn. Maar het is ook telkens weer een prachtig verpakte reden om niets te hoeven veranderen.
Dus de vraag die ik Pieter stelde, stel ik ook aan jou. Is het wat je zegt écht waar? Of is het jóúw waarheid?
Meestal is het geen waarheid. Het is een verhaal dat je jezelf zo vaak hebt verteld, dat je erin bent gaan geloven.
Want als het écht waar is dat er in jouw regio geen enkele goede monteur te vinden is, niemand op te leiden, niemand anders te werven of te organiseren, dan zijn we uitgepraat. Dan is het klaar. Maar meestal is dat niet zo.
En dan is er nog een groep voor wie dit niet werkt: degene die het wél erkent, maar er niks mee doet. Die zegt "ik ga mijn best doen" of "ik zie wel". Hoe slap.
Hier mag je jezelf dus eerlijk selecteren. Als iets voor jou echt prima is, laat het lekker prima zijn. Niet alles hoeft een 8,5. We zeggen ook niet: een 10 op ieder vlak, dat is kansloos. Maar als je merkt dat je al maanden, misschien jaren, over iets zit te zeiken, dan is het waarschijnlijk niet prima. Dan is het alleen nog niet pijnlijk genoeg.
Vind je iets niet erg genoeg om te veranderen? Wees dan ook een grote jongen of meid en stop met klagen.
Accepteer je de 5,5 bewust als jouw standaard? Prima. Maar dan ook echt stoppen met zeiken. Wil je dat niet? Dan heb je werk te doen. En dat begint met urgentie.
Hoe creëer je interne urgentie in vijf stappen?
Want dat is het sleutelwoord van deze hele blogpost: urgentie.
Mensen veranderen meestal niet omdat ze iets belangrijk vinden. Je gezondheid is belangrijk, je relatie is belangrijk, je financiële toekomst is belangrijk. Maar belangrijk is niet goed genoeg. Iets wat alleen belangrijk is, kun je lekker blijven parkeren. "Ik moet echt een keer meer sporten." "Ik moet echt eens met die medewerker zitten." Eén van mijn voormalige mentoren, Dusan Djukich, zei het zo: someday is a day of the week:W-E-A-K.
Er zijn twee soorten urgentie. Externe urgentie komt van buitenaf: de dokter die zegt dat het zo niet langer gaat, de partner die de koffers pakt, de klant die opzegt, het lijf dat ermee stopt. Dat werkt vaak wel, maar dan ben je meestal te laat. Tegen die tijd heb je jarenlang gele vlaggen genegeerd.
Interne urgentie is dat jij niet wacht tot de buitenwereld je dwingt. Jij kijkt eerlijk, ziet de 5,5 en besluit: dit is niet meer mijn standaard. Dat vraagt geen motivatie: die komt en gaat. Het vraagt een commitment: een krachtige verklaring die je gedrag verandert. Ik doe het ook als ik geen zin heb.
Pak pen en papier, want zo creëer je die interne urgentie. In vijf stappen:
- Geef een eerlijk cijfer. Niet het cijfer dat je jezelf of de buitenwereld verkoopt. Het echte cijfer: voor je gezondheid, je relatie, je business, je team, je rol als leider. Zit het op een 5, 6 of 6,5? Wees op je hoede. Dat is precies het gebied waarin je blijft hangen. De meeste mensen waarderen het veel te hoog.
- Benoem de waarheid, zonder kussens en matrassen. Dus niet "het is nu even druk", maar: "ik ben al twee jaar druk en blijf het uitleggen alsof het tijdelijk is." Niet "mijn team is wel zelfstandiger geworden", maar: "ik heb mijn team veel te afhankelijk van mij gemaakt en houd dat zelf in stand."
- Neem een besluit. Geen intentie, geen voorkeur. Een besluit: vanaf nu accepteer ik dit niet langer als mijn standaard.
- Zet er een deadline en consequenties op. Zonder deadline blijft het een wens, zonder consequentie blijft het vrijblijvend. "Over 90 dagen werk ik maximaal drie avonden per maand. Lukt dat niet, dan schrap ik actief twee projecten of neem ik iemand aan."
- Doe binnen 24 uur één zichtbare actie. Hier zit de power. Niet nog drie podcasts luisteren. Bel die mogelijke medewerker. Plan dat gesprek. Blok dat sportmoment. Zet dat project stop. Plan die dag met je partner.
Mooie inzichten veranderen namelijk precies niks als je daarna weer hetzelfde doet.
Knip één cirkel door en kies een nieuwe standaard
De grootste valkuil bij dit onderwerp? Dat je het meteen veel te groot maakt. "Ik moet patronen doorbreken" wordt in je hoofd: mijn hele leven omgooien, mijn bedrijf opnieuw inrichten, in één keer 20 kilo afvallen, twaalf nieuwe mensen aannemen. En dan gebeurt er natuurlijk geen zak. Je brein houdt niet van veranderingen, en al helemaal niet van veel te grote.
Heb je hoofdstuk 1 van Relaxed Vlammen gelezen, dan ken je de twee woorden voor dat stemmetje: niet dat.
Je hoeft niet je hele leven vandaag te veranderen. Je hoeft maar één cirkel door te knippen.
Want knip je er eentje door, dan ontstaat er een rechte lijn. En die lijn geeft je richting. En richting geeft weer energie en vertrouwen.
Dat geldt voor Pieter die niet nóg meer bevestiging moet zoeken dat goede mensen schaars zijn, maar een besluit heeft te nemen. Stopt hij met het heilig verklaren van zijn excuses, dan ontstaan er ineens mogelijkheden: zijn wervingsproces anders inrichten, zichtbaarder worden als werkgever, intern iemand opleiden, of stoppen om zelf de bottleneck te zijn. Dat is wat interne urgentie doet: het opent mogelijkheden waar je eerder alleen obstakels zag.
En het gold net zo goed voor ons eigen huis. Een prachtige plek: Jeanet is hier letterlijk geboren, onze jongens Jason en Harvey groeiden hier op, kantoor aan huis, gym, sauna, alles erop en eraan. Jarenlang een 8,5. Maar de laatste tijd, heel geleidelijk, werd het een zesje. En een zesje is verraderlijk, want dat kun je rationeel eindeloos verdedigen. "Het is toch prima? We hebben toch de ruimte?"
De vraag is alleen niet: is het slecht genoeg om weg te moeten? Nee, zeker niet. De vraag is: is het nog goed genoeg om te blijven? En juist daar zit het goud. We kwamen uit bij een woonboerderij, twintig minuten verderop, met veel meer ruimte. Een plek die past bij de fase waarin we nu zitten. Onze nieuwe standaard.
Je hoeft niet te wachten tot iets kapot is om iets nieuws te mogen kiezen.
Dus de echte vraag is niet wat je ooit wilt veranderen: dat weet je al lang. De vraag is: wat maak jij nú urgent? Welk domein mag niet langer een 5,5 blijven? Kies er één. Je gezondheid, je relatie, je team, je agenda, je rol in je bedrijf. En stel jezelf de scherpe vragen: welk cijfer geef ik dit echt? Welke kogelvrije excuses gebruik ik? Wat kost het me als ik dit nog een jaar zo laat? En welke eerste actie doe ik in de komende 24 uur?
Dit gaat er niet om dat je jezelf kapot moet pushen, of overal een 10 van moet maken. Het gaat erom dat je eerlijk bent. Zo word je stap voor stap meer misbaar in je bedrijf zodat je minder hoeft te missen van je leven.
Kun je daar hulp bij gebruiken? Laat het weten. We doen elke maand een laagdrempelige, gratis Relaxed Vlammen in 60 minuten-sessie, en een vrijblijvend gesprek kan altijd,kijk even op lsob.nl/gesprek.
Meteen aan de slag? op 17 juli zijn er nog een paar plekken vrij voor onze live implementatiedag van het Relaxed Vlammen 90 dagen-programma, een paar uur werken met Jasper en mij.
Want een 5,5 wordt zelden vanzelf een 8,5.
Daar is urgentie voor nodig. Urgentie die jij zelf creëert vóórdat het leven het voor je doet.
