Hoe Karin in 7 jaar groeide van eenpitter aan de stoel naar eigenaar van de grootste pedicurepraktijk van Rotterdam, met een team van 7 en een pand van 210 m². En tussendoor ook nog 20 kilo eraf, omdat ze eindelijk snapte wat vertragen echt betekent 🔥
Voordat je onderaan deze pagina de hele case study met Karin gaat bekijken of beluisteren,
hieronder eerst alle informatie om te bepalen of deze casus ook echt relevant is voor jou.
Naam: Karin Kasius
Branche: Pedicurepraktijk
Aantal jaar in business: sinds 2015
Aantal teamleden: 7
Aangehaakt bij Lifestyle of Business sinds: 2018
Burgerlijke staat: Alleenstaand, twee kinderen
Toen Karin eind 2018 instapte in coaching, stond ze op een kantelpunt. Ze had net de stap gemaakt naar een ruimte in een medisch centrum, een nieuwe inrichting gekocht en voelde dat er iets moest gebeuren.
Aan de buitenkant leek alles goed te gaan:
✅ Een professionele praktijk in een medisch centrum
✅ Een volle agenda, klanten die via mond-tot-mondreclame binnenkwamen
✅ Een verpleegkundige achtergrond die haar vakinhoudelijk boven het maaiveld uit liet steken
✅ Klanten die haar persoonlijk wilden en niemand anders
Maar onder de oppervlakte speelde iets anders...
Ze merkte dat:
❌ Alles op haar leunde. Geen Karin aan de stoel = geen omzet
❌ Ze wél wist wát ze wilde, maar écht niet hóe
❌ Haar eigen bedrijf haar begon te benauwen
❌ De rekensom van haar pensioen op 71 haar wakker schudde: "en toen dacht ik echt, dat gaan we niet doen"
Daarnaast speelde er iets wat veel ondernemers herkennen, maar zelden hardop zeggen:
Ze wilde eigenlijk een kloon van zichzelf. Iemand die precies zo goed was, precies zo werkte, precies dezelfde standaard hield. En die persoon bestaat niet.
En misschien nog belangrijker:
Het compliment "ja, maar ik wil toch bij jóu" voelde heerlijk. Elke dag een paar keer. En precies dat compliment was haar grootste rem. De vakvrouw ging er glimmend van aan; de leider had ervan moeten schrikken.
Zoals ze zelf zegt:
"Dus het is een soort vleiend als iemand zegt: ja nee, maar ik wil toch bij jou, want jij doet het zo goed. Ja, dat is ergens gewoon heel cool om te horen. Maar daar zit denk ik de overgang van vakman naar leider. Want ja, die vakman wordt daar heel erg blij van. Die leider zou daar niet zo blij van moeten worden."
De echte blokkade zat zoals altijd niet in te weinig klanten of te weinig vakkennis. Die waren er in overvloed. De blokkade zat in bewustwording: zolang Karin het fijn bleef vinden dat alles om háár draaide, kon het bedrijf nooit om het bedrijf gaan draaien.
In plaats van harder te trappen op dezelfde manier, maakte Karin een andere keuze:
Ze stopte met zoeken naar een kopie van zichzelf en begon met bouwen aan een bedrijf dat zonder haar handen ook kwaliteit levert.
Dat begon met drie cruciale veranderingen:
1. Van "niemand kan het zo goed als ik" naar "er zijn veel meer manieren om het goed te doen"
De eerste medewerker was een ZZP-collega. Die samenwerking hield het geen half jaar vol: de kwaliteit was niet goed genoeg en de klanten kwamen net zo hard weer bij Karin terug. Daarna volgde een intensief stagiairstraject met een tweede persoon. Ook dat strandde. En precies díe twee mislukkingen bleken het fundament onder alles wat daarna kwam.
🔹 Ze leerde dat haar perfectionisme haar grootste bottleneck was, niet haar grootste kracht
🔹 Ze leerde kijken "met mijn handen in mijn zakken" en pas iets zeggen als ze het écht oneens was
🔹 Ze leerde dat haar rol als leider niet is om het beter te doen, maar om te omschrijven wát goed is
Dat is precies waar de meeste vakmensen blijven hangen:
ze blijven de beste behandelaar, in plaats van de beste bouwer van behandelaars.
2. Van "handjes zoeken" naar een echt selectie- en inwerkproces
🔹 Een eerste gesprek met daaropvolgend een volledige meeloopdag met het team
🔹 Aan het einde van die dag voert de kandidaat zelf een behandeling uit, voorzien van commentaar, óók om te zien hoe iemand met feedback omgaat
🔹 Daarna pas een gesprek over de inhoud en de getallen, gevolgd door een uitgeschreven inwerkproces over de maanden erna
En misschien wel de belangrijkste les: nee durven zeggen. Er zijn inmiddels meerdere kandidaten afgewezen, en er is iemand ontslagen in de proeftijd.
"Ik moet niet meer dat als je bij ons op gesprek komt, dat je automatisch aangenomen wordt."
Water bij de wijn doen gaat altijd ten koste van je praktijk.
3. Van doorbeuken naar begrensde vrijheid
De vakvrouw in Karin wil rennen. Twaalf sprongen tegelijk, het ene nog niet af of door naar het volgende. Dat werkte prima toen ze zelf aan de stoel zat en 100% invloed had op haar eigen omzet. Met een team van zeven werkt het niet meer: er zit een mens tussen haar en het resultaat.
🔹 Ze werkt nu in blokken en creëerde de perfect repeatable week
🔹 Ze plant het werk aan het bedrijf net zo hard in als het werk in het bedrijf
🔹 Ze trok dezelfde structuur door naar haar gezondheid: een vast programma met wandelen en krachttraining
En het bewijs dat het werkt: 20 kilo eraf.
Ze wandelt nu met een gewichtsvest van vijf kilo om.
"Elke keer als ik het optel, denk ik: wow. Dan had ik er gewoon nog vier keer bij me."
Precies dát is begrensde vrijheid: door grenzen toe te voegen, ontstaat er ruimte. In je lijf én in je bedrijf.
Resultaten & geleerde lessen
De impact van deze keuzes was zowel meetbaar als voelbaar:
Van in haar eentje aan de stoel naar een team van 7
Van één behandelkamer naar een eigen pand van 210 m2 in Rotterdam
10 verhuurbare ruimtes waarvan de opbrengst een groot deel van de huurlasten dekt
Gegroeid naar de grootste pedicurepraktijk van Rotterdam
Kwalitatief:
50 Van vakvrouw naar leider
Een bedrijfssysteem in plaats van een baan voor zichzelf
Rust in haar hoofd: geen brandjes blussen, maar blokken met een doel
Een team dat wekelijks gehoord en gezien wordt, mét eigen verantwoordelijkheid aan de stoel
En misschien wel het belangrijkste inzicht:
"Wat ik deed is gewoon echt heel verslavend. De hele dag bezig zijn, de hele dag een soort zoom om je heen, zoom in je hoofd. Je hebt het leuk met de cliënten, hard lopen, veel bewegen. Maar dat is niet zo efficiënt. Het brengt je niet verder dan waar je nu bent. Terwijl vertragen, ritme, regelmaat, inderdaad begrensde vrijheid... eigenlijk ga ik daar nu pas de kracht van ontdekken."
1️⃣ Je leert het niet uit een boek. Je leert het door op je bek te gaan.
Twee samenwerkingen die strandden waren geen verspilde jaren, maar de opleiding zelf.
2️⃣ Het compliment dat jij het het beste kan, is je grootste val.
Zolang klanten per se bij jou willen en dat je goed doet, blijf je de vakvrouw. De omslag zit erin dat je dat begrijpt.
3️⃣ Water bij de wijn doen kost je meer dan wachten.
Een lange zoektocht naar de juiste collega voelt duur. Maar de verkeerde aannemen is duurder: ontevreden klanten, kwaliteitsverlies en klanten die massaal weer terug naar jou willen.
4️⃣ Wees saai voor succes: vertragen is juist de versnelling.
Wie zelf aan de stoel zit, heeft direct invloed op de omzet. Wie een team aanstuurt, heeft dat niet meer. Dat vraagt rust, tactiek, focus en regelmaat. Karin bewees het in haar bedrijf én op de weegschaal.
Een uitspraak die haar enorm hielp:
"Ondernemen is echt vijf, zes, tien, twaalf, vijftien keer op je bek gaan. En dan zestien keer opstaan."
Conclusie
Het verhaal van Karin laat zien dat groei niet alleen gaat over meer klanten, meer omzet en meer vierkante meters.
Dat is absoluut belangrijk en een onderdeel in het traject.
Maar de echte transformatie komt door bewustwording: het moment dat je doorhebt dat jouw eigen vakmanschap precies datgene is wat je bedrijf klein houdt.
Karin ging van:
En dat allemaal in een vak waarin, zoals ze zelf zegt, niet zoveel wordt ondernomen: "Je creëert een mooie baan voor jezelf, maar dat is echt iets anders dan ondernemen."
Karin creëerde geen baan. Ze bouwde een bedrijf. Stapje voor stapje, en altijd één keer vaker opstaan dan ze op haar bek ging.
Het hele verhaal kijk of luister je hier