Own the suit: draag jij het pak of draagt het pak jou?

Own the suit: draag jij het pak, of draagt het pak jou?

Als ondernemer ken je dit vast. Je hebt een rol gekozen. Leider. Werkgever. Eigenaar. Vakman die eindelijk ondernemer wil worden.

Op papier is die rol van jou. Je hebt 'm zelf aangetrokken.

Maar in de praktijk voelt het nog een beetje alsof je 'm geleend hebt. Dat gesprek met je medewerker dat je al drie weken zou voeren, heb je nog steeds niet gevoerd. Die prijsverhoging schuif je al maanden voor je uit. Dat plan waarvan je diep vanbinnen wéét dat het jouw toekomst is, ligt nog altijd in dezelfde la.

Je bent niet lui. Je bent niet dom. Je weet precies wát je zou moeten doen.
En toch gebeurt het niet.

Het probleem is niet dat je de rol niet kent. Het probleem is dat je 'm nog niet ownt.

Ik noem dat: own the suit. Het pak ownen. En zodra jij het pak niet ownt, gebeurt er automatisch iets anders: dan ownt het pak jou.

Luister of kijk je liever dan dat je leest? Dit onderwerp hebben we ook als podcast opgenomen. Die kun je hieronder beluisteren.

Waarom het pak jou draagt (en niet andersom)

Even letterlijk, voordat we het praktisch maken.

Twintig jaar geleden was ik zestien en kwam het eindgala van de middelbare school eraan. Ik ben geen feestbeest, dat was ik toen ook al niet, maar je komt er niet onderuit. En ik had een pak nodig.

Mijn moeder kocht er een bij de HEMA. Zwart. Veel te groot. De schoenen had ik van mijn opa geleend. Ik liep die avond rond alsof ik in een apenpak zat: omdat ik dat ook geloofde. Pakken waren niks voor mij. Niet cool. Niemand in mijn omgeving droeg ooit een pak, behalve mijn opa. Dus dat verhaal klopte gewoon, in mijn hoofd.

Een paar jaar later studeerde ik af aan de Hogeschool Rotterdam, civiele techniek. Bruggen, tunnels, een afstudeerproject over de drijvende straat. Voor die verdediging kocht ik een grijs pak. Het stond best goed, al zeg ik het zelf, en ik voelde me er redelijk zeker in.

Maar ik ownde het nog steeds niet. Het hing er nog omheen.

En toen, in 2021, liet ik voor het eerst een maatpak aanmeten. Dat was andere koek. De eerste keer dat ik daarin rondliep, gebeurde er iets: ik liep rechter, mijn borst iets meer vooruit, mijn kin iets omhoog. Mijn zelfvertrouwen groeide. Het pak hing niet meer als een hobbezak om me heen.

Ik ownde dat pak. En dat viel mensen op. Dat zie je, dat is charisma.

Als je iets niet owned, dan owned het jou.

Dat is precies het mechanisme. Op het moment dat jij een situatie, een gesprek, een prijs of een bedrag als groter ziet dan jezelf, kijk je ernaar omhoog. Als naar een berg. En vanaf de voet van een berg neem je nooit leiderschapsbeslissingen.

Wat het je kost als je blijft kijken

Neem Frederik, niet zijn echte naam, wel een echte 1-op-1 cliënt van mij. Frederik heeft een business én een hobby die hij wil omzetten in een tweede business. Hij weet dat het belangrijk is. Hij weet dat het misschien wel noodzakelijk is richting zijn strong point B. Hij weet zelfs dat het hem vrijheid gaat geven, in tijd én in geld.

En toch stelt hij het uit. We hebben het meerdere keren besproken: gewoon twee of drie vaste focusblokken van twee uur per week, in een perfect repeatable week, zonder afleiding. Beginnen. In je systeem krijgen.

Het gebeurt niet.

Die potentiële goudmijn hangt als een veel te groot pak om zijn schouders. Hij ownt die rol niet. En dat, niet zijn agenda, niet zijn drukte, is het probleem.

Of Janine, ook een 1-op-1 cliënt. Goed in haar vak, mooi bedrijf opgebouwd, leuk team, gezellig. En precies dáár zit het. Ze is te vaak nog one of the girls. Ze durft niet op te staan als het moet. In onze sessie of thuis op de bank weet ze het glashelder: "Dit moet klaar zijn, hier moet ik iets van zeggen." En dan is het weer zover, en dan zegt ze het toch niet.

Haar team voelt dat. En neemt haar daardoor niet helemaal serieus.
Ze draagt het pak wel. Alleen: het pak draagt háár.

Dit is waar je standaard zichtbaar wordt, want je standaard is simpelweg wat je bereid bent te tolereren. En zolang jij de situatie laat bepalen wat er gebeurt, ben je een thermometer: je meet de temperatuur in je bedrijf en je past je erop aan. Een leider is een thermostaat. Die zet de temperatuur.

Blijf je de thermometer, dan weet je precies hoe je komende jaren eruitzien. Niet omdat het lot dat bepaalt, maar omdat jij dan doet wat je altijd al deed. Dat is je geprogrammeerde toekomst: hetzelfde gesprek dat je niet voert, dezelfde prijs die te laag blijft, dezelfde taken die je niet loslaat.

Zolang jij niet loslaat, kun je niet groeien.

"Ik kan het zelf gewoon beter" en andere verhalen die je klein houden

Nu even scherp, want hier gaat het bij de meeste ondernemers mis.

Dit los je niet op met nóg een cursus. Niet met een nieuwe tool, een ander CRM of een strakkere planning. Niet met een sabbatical, en ook niet met "als het volgend kwartaal wat rustiger is". Die dingen zijn allemaal informatie of uitstel. Het ontbreekt je niet aan informatie.

Het ontbreekt je aan iemand zijn die je tot nu toe nog niet bent geweest.

Kijk maar eens naar de klassiekers die ik dagelijks hoor:

"Mijn klanten kunnen dat niet betalen." Zoveel ondernemers vinden prijsverhogingen spannend en rationaliseren het daarna helemaal kapot. Als ik dit doe, loopt iedereen weg. Nonsens. Als die nieuwe prijs spannend voelt, dan is die prijs op dat moment simpelweg groter dan jij. Je wordt geowened door het bedrag.

"Ik kan het zelf gewoon beter en sneller." Dat is waar. Dat is vaak gewoon feitelijk waar. Het nadeel van die gedachte is alleen dat de business jóú blijft ownen in plaats van andersom. Een vakman houdt vast aan zijn verhalen, zijn patronen, zijn acties. Een leider laat los. En dat is precies de route naar meer misbaar worden in je bedrijf, zodat je minder hoeft te missen van het leven.

"Personeel is alleen maar gedoe, je kunt niemand vertrouwen." Als je daar echt in gelooft, dan moeten we misschien een keer gaan spreken. En wil je bewust altijd alleen blijven werken? Ook prima. Maar dan nog zijn er situaties waarin jij geowened wordt in plaats van dat jij de suit owned.

"Ik ben gewoon geen pakkentype." Herkenbaar. Dat was precies mijn verhaal op mijn zestiende. Tot ik doorhad dat het geen waarheid was, maar conditionering. Gevoed door mijn omgeving, netjes overgenomen door mijn reptielenbrein, dat alles wat nieuw en groot is liever meteen afserveert.

Voor wie is dit dan wél? Voor de ondernemer die wíl groeien. Dat hoeft niet naar driehonderd man personeel. Een paar mensen erbij is ook groei. Maar je moet iets willen dat groter is dan wat je nu hebt, anders is er ook niks te ownen.

En als je het niet met me eens bent: prima. Je hoeft het niet overal mee eens te zijn.

Een echte leider zet zichzelf bóven de situatie. Niet erboven in arrogantie — erboven in verantwoordelijkheid.

Hoe ga je die suit vanaf vandaag ownen?

In 2016 begonnen Jeanet en ik ons digital nomad-avontuur. We zaten op Ibiza  met ons laptopje en onze backpack, en we hadden een bikini fitness atletenteam van zo'n 23, 24 dames. De prijs was 75 euro per maand, en daar kregen ze bizar veel voor: persoonlijke coaching van Jeanet, schema's, sessies, alles erop en eraan.

Die prijs moest omhoog. Naar 125 of 150 euro. Fors, voor die tijd.

En we scheten bijna in onze broek. Jeanet was het gezicht naar buiten, dus zij moest het communiceren. En zij owende dat op dat moment niet. Ze was de vakvrouw die kniediep in de business zat, met al die verhalen aan het draaien. Die nieuwe prijs voelde groter dan zijzelf.

Ze deed het toch. Met buikpijn. En de helft stopte.

Weet je wat er per saldo veranderde? Niks. De prijs was twee keer zo hoog, dus de omzet bleef staan, maar met de helft van de klanten. En daardoor hielden we ineens een hoop tijd over. Tijd waarmee we verder konden bouwen aan de business die LSOB vandaag is.

Dat is wat er gebeurt als je boven de situatie gaat staan.

Zo werkt het ook met geld. Toen ik voor het eerst geld opzij ging zetten om te beleggen, oonde ik dat totaal niet. Ik begon met 5 euro. Met 10 euro. En dat is prima want je moet ergens beginnen. Maar ik heb wel echt de mentale constructie rondom geld moeten veranderen om groter te worden dan het bedrag.

Hoe ik dat heb gedaan? Door het te doen. Door mijn nieuwe realiteit net zolang tot werkelijkheid te blijven spreken tot het werkelijkheid wás.

De drie vragen die je vandaag stelt

Kijk nu eens eerlijk naar jezelf. Waar owne jij de suit nog niet? Bij prijsverhogingen? Bij dingen uit handen geven? Bij een investering die je spannend vindt? Of bij een rol die je wel gekozen hebt, maar nog niet belichaamt?

Schrijf ze allemaal op. Uit je kop, op papier. Dat is de bewustwording.

En pak er dan één. Niet 23. Eén. Die ene waarvan je weet: als ik dit aanpak, verandert er een hele hoop. Meer rust, meer resultaat, whatever het voor jou is.

Stel jezelf daar deze drie vragen bij:

1. Hoe ziet het eruit als ik dit écht owne? Zoom uit. Big picture, wide screen, zoals Dusan Djukich het zou zeggen  Zoom je niet uit, dan hoeft er maar iets te gebeuren en je bent terug bij af. Je moet de toekomst voor je zien die er nu nog niet is.
2. Wat is er nodig om deze suit te ownen? Plat gezegd: welke noodzakelijke acties heb ik hier te doen om te komen waar ik wil komen?
3. Wie moet ik zijn die ik tot nu toe nog niet ben geweest om het ook daadwerkelijk te doen? Dit is de belangrijkste.

Kom je er zelf uit? Prachtig. Ga los.

Kom je er niet uit, of merk je dat je dit al jaren met jezelf bespreekt zonder dat er iets verandert, laat het me dan weten. Dan spreken we elkaar. En wees niet bang: dit is niet John de Verkoper die je iets wil aansmeren. We hebben gewoon een goede coachingsessie. Blijkt er een match te zijn, dan hebben we het er samen verder over. Blijkt dat niet zo, dan heb je alsnog een paar goede punten meegenomen en zijn we even goede vrienden.

Plan het gesprek in via lsob.nl/gesprek, of stuur me een bericht per mail (john@lsob.nl), WhatsApp, LinkedIn of Instagram. Dan hebben we het erover.

Een leider ownt zijn suit. Een leider gaat verder waar anderen dat niet durven.
Jij bent de leider van je eigen leven en je eigen business.

Gedraag je daar ook naar.