Joosje: Hoe ik vanuit een diep dal naar een Kickassleven geklommen ben.
Joosje: Hoe ik vanuit een diep dal naar een Kickassleven geklommen ben.

Joosje: Hoe ik vanuit een diep dal naar een Kickassleven geklommen ben.

Maak je klaar voor een heel bijzondere vrouw met een nog veel mooier verhaal.

Ik introduceer Joosje heel graag aan je. Joosje zal de komende periode enkele gast artikelen schrijven.
Een klein jaar geleden, in augustus 2016, kreeg ik een telefoontje van Joosje. Of ik haar alsjeblieft wilde helpen.
Helpen om nu eindelijk van haar jaren slepende eetstoornis af te komen. Een eetstoornis die maar niet verholpen werd ondanks al haar hulpvragen. Een eetstoornis die niet alleen haar beïnvloedde maar negatieve invloed had op haar gehele omgeving.
Met enige twijfel ging ze van start – twijfel of het nu echt anders zou gaan worden. Ondanks de twijfel ging ze er vol voor.

Fast forward naar een klein jaar vooruit. Joosje en ik hebben intensief samengewerkt en werken nog steeds samen.
Van een vrouw die vastgehouden werd door haar eetstoornis en haar opgedrukte stempels (‘je bent nu eenmaal ziek en dat zul je altijd blijven’) werkte ze zich door alle obstakels heen. Tot ze kwam waar ze nu is. Tot ze was wie Joosje écht is. Een bijzonder krachtige vrouw, vol energie, klaar voor het leven, klaar voor alle groei, klaar voor alle kansen en klaar met de oude Joosje.

Een vrouw waar ontzettend veel mensen van kunnen leren. Een vrouw die een geweldige weg heeft afgelegd en klaar is om die met jou te delen. Omdat wij allebei weten, dat heel veel mensen hier veel aan gaan hebben.

Vandaag deel 1 van Joosje.

Liefs
Jeanet

 

Gewone mensen met een uitzonderlijk leven…

Een geweldige zin van een geweldige site en ik kan me er helemaal in vinden.
Als er iemand zich gewoon en zelfs saai voelt, ben ik het wel.
Maar er is ook een andere kant. Een kant die niet saai, niet doorsnee, maar stiekem zelfs heel bijzonder is. En over deze kant wil ik de komende tijd graag schrijven.

 

Maar ik zal mezelf eerst even introduceren:

 Ik ben Joosje Poortvliet, 41 jaar, projectondersteuner bij de Provincie Zeeland en woon in Middelburg met Michel en onze twee kinderen, Job van 13 en Saartje van 8.

En bij die 41 jaar begint het al.

Ik vind namelijk dat jaren waarin je niet hebt geleefd ook niet meetellen voor je leeftijd. En aangezien dit de afgelopen 10 jaar het geval is geweest ben ik dus eigenlijk “pas” in de dertig.

En dat klinkt een stuk beter, toch?

Je kunt zeggen dat ik vanaf 2017 weer ben gaan “tijdschrijven”.

En hoe!

Het begin

Laat ik eerst terug gaan naar augustus 2016. Een absoluut dieptepunt. En nee, er was geen knop en ook geen sleutel, maar meer een lange en angstaanjagende optelsom van jaren met ondergewicht, obsessief sporten en chronische depressie. Ik was op. Mijn lichaam was op. En mijn gezin trok het niet meer. Mijn leven omgooien was heel erg eng. Maar nog angstaanjagender was de gedachte nog jaren zo door te leven. In niet geleefde tijd.

In augustus 2016 leerde ik via Instagram Femke kennen. En zij heeft mij gekoppeld aan Jeanet. En daarmee mijn leven gered. Want niet leven staat volgens mij ook gelijk aan elke dag een beetje doodgaan. In augustus is ook mijn 1 op 1 traject bij Jeanet gestart.

Een lang proces vol angst, moedig zijn, wanhoop en vooral veel hoop. En ook een proces waar in voeding en krachttraining een hele grote en belangrijke rol hebben gespeeld. Maar daarover later meer.

En nu is het mei 2017 en ik sta al een paar maanden op een hele hoge verdieping van een flat gebouw. Af en toe denk ik aan de kelder waar ik vandaan kom. Maar nog vaker geniet ik van het uitzicht. En aan alles dat nog voor me ligt. Heel veel jaren. Zelfs voor een 41 jarige…

Laten we zeggen dat ik keihard heb moeten werken, fysiek én mentaal, om te worden wie ik wérkelijk ben. Een vrouw vol kracht en energie die verstopt zat onder haar angsten, dwang en eetstoornis.
Door het 1 op 1 werken en intensief aan de slag te gaan met mezelf en met Jeanet, later gevolgd door het opdoen van nog veel meer kennis in krachttraining, voeding en mindset, weet ik dat ik nooit meer terug val naar de oude ik. Het was een heel hobbelige weg maar hij ging omhoog. En aan die top, daar sta ik nu. En daar blijf ik staan want dit is waar ik hoor.

Het is een manier van leven, mijn manier van leven geworden en het heeft me waanzinnig geholpen om te komen waar ik nu ben.

Binnenkort meer over de hele weg er naar toe en alle stappen die ik gezet heb.

Tot de volgende keer!

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Phoenix WebsitePhoenix Website